Foto: Żaneta Zimon
Reklama

Disco polo, reż. Maciej Bochniak

Przyszła pora na Disco Polo, to za jego sprawą w polskich kinach na nowo narodziły się niezapomniane lata dziewięćdziesiąte. Kolorowe ubrania z dwuczęściowymi dresami na czele, tony kaset magnetofonowych i oczywiście polska muzyka narodowa czyli disco polo w najczystszej wersji. Wszystko to pokazane w najdrobniejszych szczegółach, zawsze na wesoło i bez głębszej analizy fenomenu kultury disco polo.  Czy film Macieja Bochniaka jest wnikliwą parodią czy raczej pochwałą naszego muzycznego „dobra narodowego”? O tym przekonamy się wybierając się do kina.

Głosy, reż. Marjane Satrapi

Twórczyni stylizowanego na komiks Persepolis nakręciła tym razem film fabularny. Z pozoru to kolejna niczym niezaskakująca komedia romantyczna z przesympatycznym (aż do przesady) bohaterem. Jednak ten, kto zna wcześniejsze dokonania reżyserki domyśli się, że ów ckliwy początek to jedynie przykrywka. Ów miły pan okazuje się bowiem psychopatą-mordercą, a w jego niecnych poczynaniach wtórują mu gadający pies z kotem. Tę filmową mieszankę śmiechu, grozy i absurdalnych dziwactw nie można przegapić.

Dwa dni, jedna noc, reż. Jean-Pierre i Luc Dardenne

Bracia Dardenne ponownie stworzyli kino społeczne, kino zaangażowane. Bez oskarżeń i sztucznego moralizatorstwa, bez formalnych udziwnień i popularnych ostatnio zabaw konwencjami. Historia filmu to historia najprostsza z możliwych. Młoda kobieta narażona na stratę pracy podejmuje się próby namówienia swoich współpracowników do wstawiennictwa u pracodawcy. Aby odzyskać pracę i pewność siebie bohaterka ma tylko tytułowe dwa dni i jedną noc. Krytyk filmowy Tadeusz Sobolewski nazwał najnowszy film braci Dardenne „bajką o sprawiedliwości”. I takich bajek ewidentnie brakuje w europejskim kinie.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.