Reklama

W sobotnie popołudnie, 5 września, głównymi ulicami Katowic przeszedł Marsz Równości. W tym roku wydarzenie zorganizowano po raz dziesiąty.

Mimo przerwy pomiędzy tym pierwszym a dzisiejszym marszem każdy z nich przynosi cień nadziei na równość. W 2008 roku, jak podają organizatorzy, szła zaledwie garstka odważnych osób, dziś jest ich setki. W marszu można iść przebranym, z tęczową lub biało-czerwoną flagą, nieść transparent, przyprowadzić ze sobą przyjaciół lub przyjść samemu. Nieważne, w jaki sposób – ważne, że każdy czuje się tutaj bezpiecznie i akceptowany.

Wydarzenie, będące zgromadzeniem publicznym, organizuje Stowarzyszenie Tęczówka z Katowic wraz ze współorganizatorami: Fundacją Transpłciowość w Rodzinie, Stowarzyszeniem My Rodzice, Lesbikonem, KOD-em Śląskie oraz Fundacją Wiara i Tęcza. Jak podczas otwarcia jubileuszowego marszu przypominał Przemek Walas, jego historia jest dość nietypowa: „Pierwszy odbył się w 2008 roku, a potem powrócił w 2018 roku po dziesięcioletniej przerwie. Przez ten czas zmieniło się wiele, jednak nadal to zbyt mało”.
„Będziemy maszerować dopóty, dopóki ta równość będzie tak oczywista jak powietrze” – mówił Jarosław Makowski, zastępca prezydenta miasta Katowice.

„Chcemy, żeby miasto było otwarte dla każdego, dla każdej osoby. Żeby nie było wykluczenia, żeby nikt nie czuł się dyskryminowany, pominięty” – mówiła pełnomocniczka prezydenta miasta Katowice ds. równego traktowania Katarzyna Daab-Borkowska. Rada, której przewodniczy, objęła marsz swoim patronatem.

„Chcemy, żeby osoby transpłciowe nie bały się lekarza, szkoły, urzędu czy własnego sąsiada – Chcemy bezpieczeństwa. Nie możemy nazwać mowy nienawiści opinią nie wtedy, kiedy prowadzi do przemocy”.

„Dlatego dzisiaj nie maszerujemy tylko po prawa dla nas. Maszerujemy również po prawa dla tych, którzy jeszcze nie mają odwagi stanąć tutaj razem z nami. Dla dziecka, które dopiero zaczyna rozumieć siebie” – padało podczas otwarcia wydarzenia.

Czego można życzyć organizatorom i uczestnikom wydarzenia z okazji jubileuszowej 10. edycji?

„Żeby ciężka praca przyniosła owoce, żeby w końcu (…) ten marsz przestał, nie musiał być protestem, a mógł być po prostu częścią życia codziennego”, „żeby coraz więcej osób tutaj się pojawiało i żeby ludzie się zawsze dobrze bawili”. Poza tym „spokoju, wszystkiego dobrego i pomyślności” i szczęścia, a także bardzo bezpośrednie i szczere: „życzę sobie, żeby tak dużo ludzi dobrej woli, jak znajduje się tutaj na jednym metrze kwadratowym, zawsze mi towarzyszyło”.

Są też konkrety: „żeby prawa wszystkich były respektowane niezależnie od poglądów, niezależnie od preferencji, wyznania. Aby każdy, kto daje coś od siebie Polsce, był jednakowo traktowany”, oraz życzenie doczekania chwili, w której nie trzeba będzie organizować marszu równości, ponieważ „nasze społeczeństwo będzie już równe, sprawiedliwe i przyzwoite”.

Jak wskazuje Przemek Walas: „Co roku pojawiamy się w Katowicach, żeby głośno krzyczeć i domagać się zmian w prawie, które będą chroniły społeczność osób LGBT+, ale jednocześnie, żeby celebrować wspólnotę, żeby cieszyć się swoją obecnością”.

„Ten marsz jest przede wszystkim po to, żeby ta postawa otwartości, empatii oddziaływała na inne aspekty życia w naszym mieście” – wskazuje i dodaje o ważnej roli, jaką może spełnić miasto Katowice w tej sprawie.

Chodzi o to, aby „nie tylko nasi adwersarze, ale także władze miasta zauważyły, że ten marsz buduje tożsamość Katowic” i „jest jedną z takich imprez strategicznych, które sprawiają, że o Katowicach myśli się dobrze i myśli się ciepło i myśli się jako o mieście, które jest otwarte dla każdego”.

W poprzednim tygodniu katowickimi ulicami przeszedł Kłirowy Marsz Wyzwolenia. Tu Przemek dodaje: „to, czy w Katowicach będą dwa marsze, trzy, cztery, myślę, że nie stanowi żadnego problemu”, ponieważ „to świadczy tylko o tym, jak my jako społeczność jesteśmy także różnorodni pod względem swoich poglądów. Ponadto jest to dowód tego, że manifestować może każdy i każdy ma prawo”.

Czy życzenia się spełnią?

Nadzieja, siła i wytrwałość są zawsze potrzebne, aby apelować i walczyć o równość, o miłość i życie na własnych zasadach. Przede wszystkim zaś o mądrze tworzone przepisy prawa i osoby sojusznicze wspierające tę walkę.

„I żeby więcej nie było jak tutaj” – wskazują na miejsce obok pomnika Powstańców Śląskich, niektórzy uczestnicy tej pozytywnej imprezy.
W tym roku, zresztą jak w poprzednich, protestowała tam niewielka grupa przedstawicieli środowisk katolickich i partii Konfederacja Korony Polskiej. Oddzielona od zgromadzenia Marszu Równości, na zmianę przemawiała przez megafon i odmawiała publiczny różaniec. Padło nawet hasło „konstytucja”. W tle tych okrzyków wielkie banery i makiety przedstawiające kampanię przeciw aborcji oraz materiały piętnujące środowisko LGBT.

To niewątpliwie przeciwwaga dla bardzo pozytywnego, pokojowego i kolorowego Marszu Równości. Tu nikt nie krzyczy, raczej śpiewa, tańczy lub choćby podryguje do muzyki. Na agresywne i niewłaściwe zachowania jest uśmiech albo serduszko. Zawsze znajdzie się jakaś osoba znajoma bądź nawet nieznajoma w tłumie, można porozmawiać lub po prostu pobyć i podoświadczać. Jak podsumowuje Przemek Walas: „jeśli ktoś jeszcze nie miał okazji być na marszu i buduje swój obraz marszu poprzez pryzmat doniesień medialnych, niech koniecznie przyjdzie. Niech doświadczy tej energii, wspólnoty. To po prostu bardzo pozytywny dzień i warto go doświadczyć”.

Taki jest właśnie katowicki Marsz Równości i już po raz dziesiąty.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.