FOTO: Infokatowice.pl
Reklama

Studenci zagraniczni to dla polskich uczelni nie tylko „umiędzynarodowienie” na papierze, ale też konkretne pieniądze, które zasilają miasta akademickie i lokalne firmy. Z raportu przygotowanego przez Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach wynika, że cudzoziemcy studiujący w Polsce zostawiają tu rocznie ponad 6,8 mld zł (łącznie z czesnym). Autorzy ostrzegają, że zbyt twarde i nieprzewidywalne procedury mogą wypchnąć część kandydatów do innych krajów.

Studenci z zagranicy coraz częściej są traktowani jak ważny element gospodarki, a nie wyłącznie „liczba do statystyki” w rankingach uczelni. Takie podejście widać w opracowaniu naukowców z Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, którzy przeanalizowali skutki nowych regulacji wizowych i rekrutacyjnych – wprowadzanych po głośnej aferze wizowej.

W raporcie pokazano, że zmiany w przepisach mają dwa oblicza. Z jednej strony rząd argumentuje, że chodzi o ograniczenie nadużyć i przypadków, w których wiza studencka była tylko pretekstem do wjazdu do strefy Schengen. Z drugiej – badacze zwracają uwagę, że te same procedury mogą uderzać w kandydatów, którzy naprawdę chcą studiować, a przy okazji przynoszą Polsce wymierne korzyści ekonomiczne.

Nowe wymagania: B2, limity i egzaminy

Autorzy przypominają, że rekrutację cudzoziemców uporządkowano na nowo m.in. przez tzw. specustawę wizową, która zaczęła obowiązywać w lipcu 2025 roku – czyli w środku naboru. Wprowadziła obowiązek potwierdzenia znajomości języka wykładowego na poziomie co najmniej B2 (zewnętrznym certyfikatem), limity przyjęć oraz egzaminy wstępne dla części kandydatów spoza UE i OECD. Do tego doszły zaostrzenia w wydawaniu wiz studenckich wprowadzone wcześniej przez MSZ.

Statystyki rosną, ale tempo wyraźnie słabnie

Na pierwszy rzut oka liczby nie wyglądają źle: w roku akademickim 2024/2025 w Polsce studiowało 108,6 tys. cudzoziemców, czyli nieco więcej niż rok wcześniej. Raport podkreśla jednak, że kluczowa jest dynamika – wcześniejsze lata przynosiły znacznie większe przyrosty, a teraz umiędzynarodowienie wyraźnie wyhamowało. Spada też liczba „nowych” studentów.

Badacze zaznaczają, że część efektów nie musi od razu pojawić się w danych statystycznych. Uczelnie już dziś widzą rosnącą liczbę rezygnacji, przesunięcia rozpoczęcia studiów oraz sytuacje, gdy kandydat – mimo przyjęcia – nie dociera na zajęcia z powodu barier wizowych i administracyjnych. Pierwsze sygnały z rekrutacji na rok 2025/2026 mają pokazywać, że nawet przy większej liczbie zgłoszeń finalnie mniej osób rozpoczyna naukę.

„Utracony student” to ubytek dla miast akademickich

Najmocniejsza część raportu dotyczy ekonomii. Naukowcy wyliczają, że student zagraniczny wydaje w Polsce od ok. 35,8 tys. zł (średnio przy 9-miesięcznym pobycie) do nawet 75 tys. zł rocznie – zależnie od miasta i kosztów konkretnego kierunku. Te pieniądze trafiają przede wszystkim do miast akademickich: na wynajem mieszkań i pokoi, do gastronomii, handlu, usług, transportu, a także do sektora kultury i rozrywki.

Autorzy zwracają uwagę, że cudzoziemcy są jedną z najbardziej stabilnych grup na rynku najmu – często wynajmują na dłużej i w przewidywalnym cyklu roku akademickiego. W raporcie pada nawet porównanie do „niewielkich zagranicznych inwestorów”, bo ich obecność przekłada się na stały dopływ środków do lokalnej gospodarki.

Według szacunków, wydatki 108,6 tys. studentów zagranicznych to ok. 5,3 mld zł rocznie bez opłat za edukację. Po doliczeniu czesnego suma przekracza 6,8 mld zł. Badacze wskazują też, że każdy spadek liczby studentów z zagranicy oznacza realne straty liczone w dziesiątkach milionów złotych rocznie.

Apel o precyzję: walczyć z nadużyciami, ale nie zniechęcać kandydatów

Raport nie kwestionuje potrzeby porządkowania systemu, ale ostrzega przed „efektem ubocznym”: zbyt restrykcyjne, masowe albo niejasne działania mogą sprawić, że kandydaci wybiorą inne państwa. A to oznacza nie tylko mniej studentów na uczelniach, lecz także słabszą pozycję Polski w międzynarodowej konkurencji o młodych ludzi – oraz mniejsze wpływy dla miast akademickich.

Zdaniem autorów kluczowe są: przewidywalność terminów, jasne kryteria decyzji i ograniczenie barier w powtarzalnych sprawach, np. przy kontynuacji studiów. Bo nawet krótkie zatory administracyjne potrafią zniechęcić tych, którzy mają alternatywę – i mogą wybrać studia w innym kraju.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.