Monumentalne wieżowce – jedne z pierwszych w Polsce – surowe zestawienia betonu i stali oraz odważne przeszklenia sprawiły, że Katowice zyskały kiedyś przydomek „polskiego Chicago”. Dziś o wyjątkowym charakterze miasta wciąż decyduje międzywojenny modernizm – architektura lat 20. i 30. XX wieku, która do dziś robi wrażenie rozmachem i funkcjonalnością.
Katowice w znacznej części zawdzięczają swój styl zabudowie powstałej między I a II wojną światową. To wtedy nowoczesna architektura stała się wizytówką miasta i jednym z jego najważniejszych znaków rozpoznawczych. Charakterystyczne bryły, geometryczne formy i konsekwentne „myślenie funkcją” do dziś sprawiają, że Katowice są ważnym punktem na mapie miłośników architektury.
W międzywojniu modernizm niósł konkretne idee. Budynki projektowano tak, by ich forma wynikała z przeznaczenia, a przestrzeń miejska miała działać sprawnie i logicznie. W tym podejściu ważne było też rozdzielanie stref mieszkalnych i przemysłowych oraz wykorzystywanie zieleni jako bufora.
Modernistyczne Katowice najłatwiej rozpoznać po kilku cechach. To przede wszystkim minimalizm i prostota: płaskie dachy, tarasy, oszczędne elewacje. Równie istotne jest światło – szerokie pasy okien, przeszklenia klatek schodowych, ogrody zimowe, a czasem okrągłe okna typu „bulaje”. Konstrukcyjnie modernę napędzały beton, stal i żelbet: szkielet budynku przenosił obciążenia, dzięki czemu ściany mogły być lżejsze, a nawet w dużej mierze szklane.
Na kształt dzisiejszych Katowic wpływali cenieni architekci, m.in. Tadeusz Michejda, Karol Schayer, Zbigniew Rzepecki, Lucjan Sikorski, Tadeusz Kozłowski, Leon Dietz d’Arma, Jadwiga Dobrzyńska i Zygmunt Łoboda. Ten krajobraz – unikatowy w skali kraju – stał się też inspiracją dla fotografików i filmowców, którzy chętnie wykorzystują modernistyczne tło jako gotową scenografię.
